Andrzej Adam Wroński
Biografia
Andrzej Adam Wroński urodził się 8 października 1965 roku w Kartuzach, w kaszubskiej rodzinie, jako syn Jana i Renaty z domu Elgert. W 1994 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące w Warszawie, a w 1997 Studium Trenerskie w Instytucie Kultury Fizycznej poznańskiej AWF w Gorzowie Wielkopolskim.
Karierę sportową rozpoczął w klubie GLKS Morena Żukowo, reprezentując jego barwy w latach 1976-1984. Następnie związał się z Legią Warszawa, gdzie startował w stylu klasycznym w kategorii ciężkiej (do 100 kg, później do 97 kg). Jego największe sukcesy to dwa złote medale olimpijskie - w Seulu (1988) i Atlancie (1996). W Barcelonie (1992) zajął czwarte miejsce, a w Sydney (2000) był chorążym polskiej reprezentacji, ale nie odniósł sukcesu.
Wroński zdobył również tytuł mistrza świata w Tampere (1994), a także wicemistrzostwo świata (1999) oraz dwa brązowe medale (1993, 1997). Na arenie europejskiej trzykrotnie stawał na najwyższym stopniu podium (1989, 1992, 1994) i dwukrotnie zdobył brąz (1990, 1996). Piętnaście razy był mistrzem Polski, nieprzerwanie w latach 1988-2000 oraz w 2004.
Po zakończeniu kariery w zapasach, od września 2008 roku, jako instruktor, prowadził zajęcia w ramach mieszanych sztuk walk (MMA) w klubie „Akademia Sarmatia” w Gdańsku. 20 sierpnia 2011 roku podczas gali „Wieczór Mistrzów” w Koszalinie stoczył swoją pierwszą walkę w MMA, przegrywając z Pawłem Nastulą przez nokaut w pierwszej rundzie.
Andrzej Wroński pełnił służbę wojskową jako żołnierz 3 Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych w Warszawie, osiągając stopień starszego chorążego sztabowego (awansowany 1 stycznia 2014).
Był także zaangażowany w działalność polityczną, bezskutecznie kandydował do sejmiku województwa pomorskiego w 2014 roku (z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego), a w 2015 do Sejmu.